NIEUWSBRIEF 12


Hoi mannen,

Wedstrijden van 5/01/2017

 

De Leffekes - De Prutsers

2 - 1

De Leiebreiers - De Blauwe Roos

0 - 2

PC 't Duvelke 2 - Vl@s

1 - 2

PC Elk Zijnen Bal - Tennisclub Deinze

1 - 2



In onze eerste editie van de Eddy Reynaert Cup zijn er geen spectaculaire dingen gebeurd.

Of misschien hadden de mannen van EZB iets meer verwacht? Zij hadden drie beurten nodig om te weten dat ze hun valiezen mochten pakken.
Dus, hier gaat Tennisclub Deinze door.

De breiers hadden het na twee beurten bekeken. Ze zaten al op de trein naar huis. Ze speelden niet slecht maar de Blauwe Roos deed
beter. Dus, hop naar de volgende ronde.

De Leffekes hadden ook drie ronden nodig om door te gaan, dit ten koste van de Prutsers.

Ook Vl@s moest drie keer op de gravel vooraleer ze zeker waren dat ze konden doorgaan ten nadele van Duvelke 2.

Cijfers en punten tellen hier niet, daarom ook niet veel commentaar. U zal wel begrijpen dat ik ook een beetje moe kan zijn.

Nu zijn we nog met 16 ploegen.
Onder het oog van een 40-tal mensen werden volgende wedstrijden geloot voor de volgende ronde :






Datum nog niet bepaald !

 

Los Amigos - De Leffekes

0 - 0

Gulden Ei - Witte Kaproenen

0 - 0

De Pintenaars - Blauwe Roos

0 - 0

PC Leiehoek - De Groene Duivels

0 - 0

De Leiejongens - Okra Grammene

0 - 0

De Plakkers - Tennisclub Deinze

0 - 0

Duvelke 1 - Diablos

0 - 0

Malpertuis - Vl@s

0 - 0



Weet ge dat er al veel mensen zijn die me vragen of ik niets weet van Lokamadura, dat is die zwarte die in mijn straat woont. Vorige week vertelde hij mij dat hij zijn "drie dagen" gaan doen was in 't leger om soldaat te worden. Wel, ze stonden in drie rijen met één vloertegel tussen te kijken naar de commandant. Lokamadura stond op de tweede rij, op nummer 6. De commandant loopt rond met zijn stokje onder de oksel. Je kent dat wel: enen op zijn oren slaan, dan een anderen op zijn handen, enz. Hij komt bij enen waar het "onderaan" wat hard stond. In het passeren geeft hij er een tik op met zijn stokje. Maar de soldaat blijft stokstijf staan en geef geen kik. De commandant vindt dat raar, keert op zijn stappen terug en geeft terug een tik, ditmaal wat harder. Nog steeds blijft de soldaat stokstijf staan. De commandant gaat verder en bijna helemaal op het einde keert hij op zijn stappen terug tot bij de soldaat en geeft me daar een tik van jewelste. Weer reageert de soldaat niet waarop de commandant vraagt: "Ewel, doet dat geen pijn?" "Ik weet het niet," antwoordt de soldaat, "'t Is dienen van Lokamadura die juist achter mij staat!" Jadadde!!! Zo, tot de volgende ! Roland